Komitet ds. Radia i telewizji
Od początku istnienia telewizji miała ona swoje zespoły czuwające nad jej działalnością i decydujące o nadawanych programach. Już w 1958 r. utworzono Zespół Programu Telewizyjnego przy Polskim Radiu. W 1960 roku powołano Komitet ds. Radia i Telewizji pod nazwą Polskie Radio i Telewizja, któremu szefował Włodzimierz Sokorski Radiokomitet, bo tak potocznie i w skrócie nazywano ten organ, do 1993 roku był instytucją zajmująca się kontrolą i organizacją pracy państwowych stacji radiowych i telewizyjnych. Pod jej kontrolą były wszystkie ogólnopolskie i lokalne stacji Polskiego Radia i Telewizji Polskiej. Po Sokorskim, kolejnymi jej prezesami byli: Maciej Szczepański, Józef Barecki, Zdzisław Balicki, Władysław Lorenc, Jerzy Bajdor, Mirosław Wojciechowski, Janusz Roszkowski, Jerzy Urban, Andrzej Drawicz, Marcin Terlecki, Janusz Zaorski, Zbigniew Romaszewski i Janusz Zaorski, który szefował komitetowi do 31 marca 1993 roku. Na tej dacie zakończył się żywot komisji.
Na jej miejsce powołano Krajową Radę Radiofonii I Telewizji. 1 marca 1993r. weszła w życie ustawa regulująca jej powstanie i działalność. Do grudnia 2005 roku rada składała się z dziewięciu członków, reprezentujących różne środowiska społeczne i polityczne. Czterech z nich powoływał Sejm, dwóch Senat, a trzech - Prezydent. Kadencja każdego z członków KRRiT trwała sześć lat. Obecnie, na mocy obowiązujących przepisów, KRRiT składa się z 5 członków - dwóch wyznacza Prezydent RP, dwóch Sejm RP i jednego Senat RP, wybieranych na kadencję 6-letnią. Przewodniczącego KRRiT wybiera Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji.