Ożywienie dziennikarskie
Już w szesnastym i siedemnastym wieku pojawiały się pierwsze drukowane publikacje przypominające dzisiejsze gazety, które łączyły publicystykę z aktualnymi informacjami. Przykładem może być angielskie pismo „The Weekly review” wydawane trzy razy w tygodniu przez D. Defoe . Zaczęły też powstawać czasopisma publicystyczno-dydaktyczne jak „Tatler” i „Spectator” J.
Addisona i R. Steel’a. Nie brakowało też czasopism literackich a nawet pism rewolucyjnych. Im więcej był politycznych i gospodarczych wydarzeń w kraju, tym bardziej prasa się ożywiała. Pod tym względem bardzo bogata była epoka oświecenia. Rozwój prasy napędzała wielka rewolucja przemysłowa i walka o niepodległość Stanów Zjednoczonych. To właśnie w tym czasie gazety podzieliły się na dzienniki, tygodniki i miesięczniki. Skoro tak wiele nowych czasopism powstawało, to pojawiła się też konieczność kształcenia ludzi piszących do gazet. Dlatego też pojawił się zawód dziennikarza, którego nauczano na uniwersytecie w dziewiętnastym wieku. W tamtych czasach było o czym pisać. Rewolucja lipcowa we Francji w 1830 roku oraz Wiosna Ludów w1848 roku odegrały w kształtowaniu się zawodu dziennikarza bardzo szczególne znaczenie. Wydarzenia te znacznie wpłynęły na wzrost nakładu prasy, która wykształciła się w poszczególne typy. Były czasopisma dziecięce, zawodowe, naukowe, kobiece, ilustrowane, a także skierowane do robotników i chłopów.