Zaczęło się od Kuriera Polskiego
Stały rozwój prasy polskiej zaczął się od powstania w Warszawie „Kuriera Polskiego” w 1729 r. i „Uprzywilejowanych Wiadomości z Cudzych Krajów” z 1729 r. W 1737 oba tytuły zostały przejęte przez jezuitów i 1765 połączone w jedno pismo pod tytułem „Wiadomości Warszawskie”. Potem, po drodze było jeszcze wiele różnorodnych wydawnictw. Pod zaborami nie było jednak sprzyjających rozwojowi prasy warunków. Bardziej znane tytuły to „Dziennik Patriotycznych Polityków” i „Gazeta Krakowska”. W 1812 w 9 miastach wychodziło ogółem tylko 20 gazet i czasopism.
Zgodnie z ówczesną konstytucją, istniała swoboda słowa drukowanego, a więc nie można było stosować cenzury. Na terenie ziem polskich nie mogły się również ukazywać obce gazety. Prasa zaczęła się rozwijać, a o kresie powstania listopadowego na rynku prasowym było już czterdzieści tytułów. Zaś w latach 1861-1864 pojawiła się prasa konspiracyjna i rynek prasowy poszerzył się o sześćdziesiąt nielegalnych tytułów prasowych. Prasa w dalszym ciągu się rozwijała. Udoskonalano pracę redakcji i metody kolportażu gazet. Zaczęły pojawiać się tytuły specjalistyczne, skierowane do ściśle określonych grup społecznych. Wtedy właśnie pojawiły się pierwsze pisma ilustrowane, tzw. rodzinne, kobiece, dziecięce, tygodniki społeczne oraz pisma specjalistyczne. Natomiast dziennikarstwo wyodrębniło się jako samodzielny zawód i powstawały organizacje dziennikarskie. Swoje gazety wydawali również Żydzi.